Het leven is oneerlijk. Zeer oneerlijk, heel erg oneerlijk! Oneerlijk! Waarom moest je gaan? Je had zoveel dingen nog waarvoor je wilde gaan. Alles weg, plots onverwacht van ons heengegaan. Ik ben en blijf er kapot van, ik kan niet zoeken naar antwoorden. Ik weet tot op de dag van vandaag nog steeds niet, hoe ik dit allemaal moet verwoorden. Ik kom gewoon nog steeds niet uit mijn woorden!
Rustig vetrokken. Zonder enige zorgen. Vertrok de trein, zin in een dag vol leren en gein. Maakte vaart. Remde fors af. Een flits later de trein knalde fors op een vrachtwagen af. Viel een doodse stilte, wat is er gebeurd? Velen vragen vliegen door mn hoofd, zijn er gewonden of doden betreurd? Velen in paniek en verdriet, het is vreselijk wat er was gebeurd.
Een spoor van vernieling. Een spoor van wanhoop. Een spoor van ongeloof. De aarde schudde, vreselijk natuurgeweld. Door deze gebeurtenis helaas vele doden geteld. Door dit nare natuurgeweld. Families uit elkaar gerukt, elkaar zoek. Is mijn geliefde nog in leven, kan ik nog mijn geliefde een knuffel geven? Hoop dat je nog leeft...
Reacties
Een reactie posten