Het leven is oneerlijk. Zeer oneerlijk, heel erg oneerlijk! Oneerlijk! Waarom moest je gaan? Je had zoveel dingen nog waarvoor je wilde gaan. Alles weg, plots onverwacht van ons heengegaan. Ik ben en blijf er kapot van, ik kan niet zoeken naar antwoorden. Ik weet tot op de dag van vandaag nog steeds niet, hoe ik dit allemaal moet verwoorden. Ik kom gewoon nog steeds niet uit mijn woorden!
10 jaar terug in de tijd. Vandaag 10 jaar terug, een enorme treurigheid. Veel mensen familie of vrienden kwijt. Hartverscheurend, boos en vol verdriet. Waarom nou een onschuldig vliegtuig uit de lucht geschiet? Er volgde een dag van nationale rouw, waar heel Nederland zat vol verdriet. Waarom, en waarom is de vraag. Hoe heeft dit kunnen gebeuren. Door een afgeschoten raket in het vliegtuig, enorm veel doden te betreuren.
Een spoor van vernieling. Een spoor van wanhoop. Een spoor van ongeloof. De aarde schudde, vreselijk natuurgeweld. Door deze gebeurtenis helaas vele doden geteld. Door dit nare natuurgeweld. Families uit elkaar gerukt, elkaar zoek. Is mijn geliefde nog in leven, kan ik nog mijn geliefde een knuffel geven? Hoop dat je nog leeft...
Reacties
Een reactie posten